Αφιέρωμα στο Ελληνικό τραγούδι της δεκαετίας του 1970 – 1979 part 3

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on telegram
Telegram

Μέρος 3ο

10. Μίκης Θεοδωράκης – Τα Λαϊκά (1974) 

Πολλά έργα του Μίκη Θεοδωράκη ακούστηκαν επί Χούντας σε παράνομες κασέτες γιατί ήταν αντιστασιακά !!!
Τα ”Λαϊκά” όμως σταδιοδρόμησαν στην παρανομία απλώς γιατί ήταν υπέροχα τραγούδια.
Στρογγυλά, κολλητικά και λαϊκά με τα όλα τους μέσα στον ”έντεχνο” μανδύα !!! ….
σαν την ”Νυχτερίδα” λόγου χάρη η το ”Τρένο για την Κατερίνη” !!!!!

9. Μάνος Λοΐζος – Τα τραγούδια του δρόμου (1974)

 Είχα έναν φίλο που ήξερε κι έπαιζε το ακορντεόν …μη με ρωτάς δε θυμάμαι…. το εμβατήριο που του έμαθαν να λέει … ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία…απ αυτές που κρατούν οι φοιτητές στην καρδιά τους …ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φραντς σε φάμπρικα δούλευαν φτιάχνοντας τανκς !!!

Ο δίσκος ο οποίος εντυπώθηκε στο συλλογικό μνημονικό μιας ολόκληρης γενιάς ακόμη κι από τις πρώτες σχολικές γιορτές !!
Δίσκος συλλογή στην πραγματικότητα με κομμάτια τα οποία ο Λοΐζος είχε γράψει κυρίως μέσα στη χούντα (άλλα και παλιότερα) αλλά πότε δεν είχε αποπειραθεί να τα κυκλοφορήσει !!!
Δίσκος ο οποίος αναδεικνύει ξεκάθαρα τον πολιτικό προβληματισμό του Μάνου Λοΐζου χωρίς καμιά απολύτως έκπτωση στο μουσικό αποτέλεσμα !!
Οι φαινομενικά απλές ενορχηστρώσεις του θα σημαδέψουν καθοριστικά και ανεξίτηλα το ελληνικό τραγούδι !!!

8. Νίκος Ξυδάκης / Μανώλης Ρασούλης – Η Εκδίκηση της Γυφτιάς (1978) 

”Ο μέγας Ρασούλης” χτίστηκε ουσιαστικά μ αυτόν τον δίσκο φέρνοντας έναν νέο στιχουργικό λόγο :
Νεοελληνικά λαϊκό μα με μια βίδα στριμμένη η οποία δεν ανεχόταν τα καταπιεστικά στεγανά του πολιτικού τραγουδιού !!
Με συνταξιδευτές τον Ξυδάκη και τον Παπάζογλου η Εκδίκηση της Γυφτιάς πήρε αληθινή εκδίκηση
από όσους προσπάθησαν να πείσουν τότε ότι το ”καλό τραγούδι” δεν έπρεπε να ασχολείται με την καθημερινότητα !!!

7. Socrates – Phos (1976)

 Το art rock άργησε μια μέρα … για να παραφράσω το γνωστό τσιτάτο εικονικής καταγωγής !!
Η κιθάρα του Σπάθα είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα …τα τύμπανα του Τρανταλίδη αυτονόητα πολύ καλά και η παραγωγή του Vangelis (Βαγγέλης Παπαθανασίου) όπως και τα θεσπέσια πλήκτρα του δίνουν ρεσιτάλ !!
Άπλα το 1976 είχαν αλλάξει τα πράγματα και ο δίσκος αυτός θα έπρεπε να είχε εμφανιστεί δυο-τρία χρόνια νωρίτερα για να διεκδικήσει τις δάφνες που του άξιζαν !!!
Ήταν και το εξώφυλλο του δίσκου ατυχές ,,,δεν βοήθησε κι αυτό καθόλου !!

6. Παύλος Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα – Φλου (1978)

 Η Πλατεία Εξαρχείων περνάει στην ιστορική της φάση …παίρνοντας όλη τη δυναμική της από την Φωκίωνος Νέγρη !!!
Στακάτο Rock που χρωστάει τόσο στις πένες του Eric Clapton όσο και του όλου του ελληνικού underground μιας και είναι φτιαγμένο μέσα από τα σπλάχνα του.
Με παικταράδες μουσικούς που γνωρίζονται χρόνια από τα προβάδικα και τα live !!!

5. Θάνος Μικρούτσικος – Ο Σταυρός του Νότου (1979)

 Η υποδειγματικότερη μελοποίηση ποιημάτων στην ιστορία της Ελληνικής δισκογραφίας !!!
Το λογοτεχνικό σύμπαν του Νίκου Καββαδία πότε ξανά δεν ένιωσε τόσο άνετα απ’ ότι μέσα στην καθαρότητα, σχεδόν ρέουσα μελωδικότητα, των συνθέσεων του Θάνου Μικρούτσικου !!!!

4. Μάνος Λοΐζος – Θαλασσογραφίες (1970)

 Η ακρόαση αυτού του αριστουργήματος προξενεί διαρκείς ανατριχίλες !!!
Δεν είναι μόνο μερικοί από τους πιο αγαπημένους ερμηνευτές της εποχής
(Γιάννης Καλατζής – συγκινητικά απλός συνοδεύει μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια της παρέας … Γιώργος Νταλάρας – στο ίδιο ύφος με τις μεγάλες του ερμηνείες στα τραγούδια του Κουγιουμτζή … Γιάννης Πάριος – καμία σχέση με τα μετέπειτα … Μαρίζα Κωχ – σε ένα καταπληκτικό νανούρισμα …ακόμα κι ο ίδιος ο Μάνος σε ένα συγκινητικό ”Σεβαχ”) άλλα και το καλλιτεχνικό φως μιας Ελλάδας που από τότε αναζητείται εις μάτην !!!

3. Διονύσης Σαββόπουλος – Βρώμικο ψωμί (1972)

 Ο Διονύσης Σαββόπουλος παίρνει παραμάσχαλα τις παρτιτούρες του Bob Dylan και φτιάχνει έναν από τους σημαντικότερους δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας
ανεξάρτητου ύφους !!!

Η ματιά του πάνω στην καθημερινότητα και η μαύρη ουσιαστική πατίνα πάνω στους στίχους
( αρχής γενόμενης από τον καταπληκτικό τίτλο ) γεφυρώνουν νεοελληνική και δυτική κουλτούρα με έναν εκπληκτικό τρόπο !!!

2. Aphrodite’s Child – 666 (1972) 

 Ο αριθμός του Θηρίου στο εξώφυλλο ,,, οι παραπομπές στην Αποκάλυψη
,,, μια επιβλητική φωνή με ανατολικές μνήμες … μια μαινάδα η οποία επικαλείται το άπειρο …
μια progressive Rock μουσική η οποία τρέφεται από την ελληνικότητα
αλλά ταυτόχρονα την υπερβαίνει !!!
Βαγγέλης Παπαθανασίου … Ντέμης Ρούσσος ,,,,Λουκάς Σιδεράς …
Αργύρης Κουλούρης ,,, Κώστας Φέρρης ,,,, Ειρήνη Παπά … Γιάννης Τσαρούχης σε έναν δίσκο
οριακό για την εποχή άλλα και τους ίδιους τους συνετελεστές του.
Μετά απ αυτόν ο καθένας τράβηξε έναν δικό του και κατά βάση πολύ διαφορετικό δρόμο !!

1. Μάνος Χατζιδάκις – Ο μεγάλος Ερωτικός (1972)

 Πότε κεραυνοβόλος …πότε ανεκπλήρωτος…πότε βασανιστικός…πότε άγριος…πάντα παθιασμένος και πάντα χωρίς λογική …σε οποιαδήποτε μορφή υπήρξε πάντα για τον άνθρωπο η κινητήριος
δύναμη…

Ο Χατζιδάκις εδώ”βουτάει” στην ποίηση της ελληνικής γλώσσας από τον αρχαίο Ευριπίδη έως τον σύγχρονο Ελύτη και δημιουργεί μια πραγματική Λειτουργία – Λιτανεία προς τιμήν του με ιέρεια μια αξεπέραστη Φλέρυ Νταντωνάκη και στο πλάι έναν πιο διακριτικό Δημήτρη Ψαριανό !!!

Δίσκος βατός και απλησίαστος ..λαϊκός και ελιτίστικος ταυτόχρονα και μέσα στο πέρασμα των χρόνων αναδείχθηκε σε τοτέμ για τον μεγάλο Έλληνα δημιουργό !!!!

Athanasios Karatzias