Θέλαμε να κάνουμε το υπέρτατο άλμπουμ. Δεν θυμάμαι ακριβώς γιατί, αλλά το θέλαμε.

Οι Cure μπαίνουν στα στούντιο RAK σχεδόν αμέσως μετά την επιστροφή τους από την περιοδεία Picture Tour. Ο Smith ήθελε ένα νέο πρόσωπο για την παραγωγή του νέου άλμπουμ και όχι τον Mike Hedge που ήταν ο παραγωγός τους μέχρι τώρα. Τελικά ο Hedge επέλεξε να κάνει την παραγωγή στο “A kiss in the dreamhouse” των Siouxsie and the banshees. 

Ο Smith επέλεξε, μετά από κάποιες δοκιμαστικές ηχογραφήσεις, τον Phil Thornalley.  Ο Thornalley ήταν μηχανικός ήχου και συνεργάτης του Lillywhite , στην ηχογράφηση του άλμπουμ “Talk Talk Talk” των Psychedelic Furs. Δίπλα στον Thornalley , σαν δεύτερος μηχανικός, ήταν ο Mike Nocito. 

Όμως και σε αυτό το άλμπουμ, ο Smith προσπαθούσε να έχει ενεργό ρόλο στην παραγωγή. 

Οι ηχογραφήσεις γινόντουσαν αργά το βράδυ έως τις πρώτες πρωινές ώρες και πάντα με συνοδεία αλκοόλ και άλλων ουσιών. Χαρακτηριστικός ήταν ο τεράστιος σωρός από πεταμένα κουτάκια μπύρας τα οποία απαγορευόταν να τα αγγίξει ακόμα και η καθαρίστρια. Για το γκρουπ αυτός ο σωρός σηματοδοτούσε την πρόοδο του άλμπουμ!!!! 

Κατά την διάρκεια της ηχογράφησης, ο Parry κράτησε απόσταση βλέποντας πως δεν υπήρχε άλλο ένα “ A Forest “ για να βγάλει ένα single. Το μόνο τραγούδι που είχε ξεχωρίσει ήταν το “A Strange Day”. Από την άλλη προσπαθούσε να βρει ένα κομμάτι που να μπορεί να παιχτεί από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αυτό ήταν το “The Hanging Garden” και έδωσε εντολή στον Smith και τον  Thornalley, να το σουλουπώσουν. 

Τελικά το “The Hanging Garden” θα κυκλοφορήσει σαν single τον Ιούλιο του 1982 φτάνοντας στο νούμερο 32 του βρετανικού chart. Όμως τον Smith δεν τον ενδιέφεραν τα charts. Ήθελε να κάνει ένα άλμπουμ που να τραβήξει την προσοχή και να πουν πως κάτι σοβαρό συμβαίνει εδώ. 

Αν δεν το πετύχαινε, οι Cure θα είχαν τελειώσει. Σε αυτό το άλμπουμ, ο Thornalley και ο Smith, πειραματίστηκαν με τους προϋπάρχοντες ήχους. Πολλές φορές καθόντουσαν στην τηλεόραση και άλλαζαν κανάλια ψάχνοντας διάφορους θορύβους τους οποίους και ηχογραφούσαν. Σε μία τέτοια εξερεύνηση έπεσαν πάνω σε μία τηλεοπτική διαμάχη, ανάμεσα στην φεμινίστρια Germaine Greer και τον κωμικό των Monty Python, Graham Chapman. Θέμα της συζήτησης ήταν η πορνογραφία. Μερικά λεπτά αυτής της διαμάχης ακούγονται στην αρχή του κομματιού “Pornography”. 

Πέρα όμως από αυτό, ήταν και η έμπνευση για τον τίτλο του νέου άλμπουμ. Στην Polydor, που είχε αναλάβει την διανομή του άλμπουμ, δεν είχαν εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα με τον τίτλο “Pornography”.

 Το άλμπουμ κυκλοφορεί τον Μάιο του 1982 και έφτασε μέχρι το νούμερο 9 των chart. Το “Pornography” θεωρείται ως ένα από τα άλμπουμ το οποίο θα ασκούσε μεγάλη επίδραση σε συγκροτήματα του nu-metal όπως οι System of the Dawn και Deftones. 

Όμως το καλοκαίρι του 1982, το “Pornography” ήταν ένα άλμπουμ που ήταν δύσκολο να το δεχτούν. Μετά το τέλος των ηχογραφήσεων, οι Cure ετοιμάζουν νέα περιοδεία με τίτλο Fourteen Explicit Moments. Στις 10 Απριλίου κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση στο Printemps de Bourge και στις 18 Απριλίου στο Top Rank Skating Bowl του Πλίμουθ. 

Κατά την διάρκεια της περιοδείας, η φιλία του Smith με τον Severin (μπασίστας των Banshees) γινόταν όλο και μεγαλύτερη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο Severin ζητούσε από τον Smith να διαλύσει τους Cure και να προσχωρήσει στους Banshees. To σετ των τραγουδιών που έπαιζαν σε εκείνη την περιοδεία, ήταν σχεδόν το ίδιο και περιελάμβανε τα “The Figurehead”, “M”, “Cold”, “The Drowning Man”, “A Short Term Effect”, “The Hanging Garden”, “Primary”, “Siamese Twins”, “One Hundred Years”, “Play For Today”, “A Forest”, “Pornography”, “10:15 Saturday Night”, “Killing An Arab” και το “Forever” ένα τραγούδι που έπαιζαν συνήθως στο κλείσιμο και δεν τον είχαν ηχογραφήσει. 

Η περιοδεία συνεχίστηκε στο Μπρίστολ, το Μπράιτον, το Σαουθάμπτον, το Σέφιλντ και το Νιούκαστλ. Όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ, οι Cure έπαιζαν στον Hammersmith Odeon του Λονδίνου. Το γκρουπ είχε ήδη βρει το στυλ της εμφάνισής τους το οποίο θα γινόταν και το σήμα κατατεθέν τους . 

Πασάλειβαν με κατακόκκινο κραγιόν το στόμα τους και γύρω από τα μάτια και μόλις άναβαν τα φώτα πάνω στην σκηνή, αυτό άρχιζε να στάζει και έδινε την εντύπωση πως αιμορραγούσαν. Ένα άλλο χαρακτηριστικό τους ήταν τα φουντωμένα μαλλιά αν και ακόμα ήταν στα πρώτα στάδια. 

Κατά την διάρκεια της περιοδείας, ως συνήθως, υπήρξαν πολλές εντάσεις ανάμεσα στα μέλη του γκρουπ. Ήταν η περίοδος που η σχέση ανάμεσα στον Smith και στον Gallup, είχε ψυχρανθεί. 

Στις 27 Μαΐου εμφανίζονται στο Στρασβούργο. Η περιοδεία κλείνει στις Βρυξέλλες στις 11 Ιουνίου στο Ancienne Belgique. Η ένταση μεταξύ τους είχε φτάσει στην κορύφωσή της. Ο Smith με μία ενέργεια «δεν με νοιάζει τίποτα» δήλωσε πως θα παίξει ντραμς.Ο Gallup πήρε την κιθάρα και ο Tolhurst το μπάσο. Και έτσι έκαναν την τελευταία τους εμφάνιση. 

Όταν οι Cure έπαιζαν το τελευταίο κομμάτι, πετάχτηκε στην σκηνή ο roadie Gary Biddles , άρπαξε το μικρόφωνο και άρχιζε να τους βρίζει. Ο Smith του πέταξε τις μπαγκέτες στο κεφάλι και ακολούθησε συμπλοκή όπου πήρε μέρος και ο Gallup. Ο Tolhurst συνέχιζε να παίζει με το μπάσο. 

Όταν τελείωσε η συναυλία και οι τρεις τους ήξερα πως οι Cure είχαν φτάσει στο τέλος τους. Με την άφιξή τους στο αεροδρόμιο ο καθένας πήρε τον δρόμο του με τον Smith να λέει ένα βαριεστημένο «γεια» στον Gallup. Ήταν η τελευταία κουβέντα που θα αντάλλαζαν για δεκαοκτώ μήνες.

George Melisargos

Don’t Stop Here

More To Explore