Καλλιτέχνες της rock που υπέπεσαν σε disco παρέες μέρος δεύτερο !

The Clash

Οι Clash (ο Τζο Στράμερ ουσιαστικά) ήταν εξαρχής ένα συγκρότημα με την δική του πορεία. Δεν έμπαινε σε στεγανά και ουσιαστικά δεν ακολούθησε την “μόδα” της punk στης αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Οι πρώτοι δύο δίσκοι (ειδικά ο πρώτος The Clash το 1977) έδειχναν ότι είχαν βάσει την punk ειδικά στις live εμφανίσεις τους αλλά τα στούντιο άλμπουμς είναι άλλη ιστορία. Ο Στράμερ μαζί με τον Μικ Τζόουνς με πολιτικοποιημένο στίχο και εχθρικό για το ραδιόφωνο ήχο προσπαθούν να σπάσουν τα τετριμμένα και εκτός από τις πολλές αλλαγές στο σχήμα τους, φτιάχνουν punk ska, punk disco, punk reggae και ότι άλλο αρέσει στους ίδιους χωρίς να υπολογίζουν κανένα και με μόνο γνώμονα τους να καταγγέλλουν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας.


Στον 3ο τους δίσκο με τίτλο London Calling μεταξύ των πανκ ροκ, ρέγγε, σκα, ροκαμπίλι και του  παραδοσιακό ροκ εντ ρολ  παίρνουν το όνομα «η μοναδική μπάντα που αξίζει» (“The Only Band That Matters”) και το 1980 κυκλοφορούν το Sandinista! και το 1981 το Combat Rock με το Rock the Casbah ένα disco dub τραγούδι Συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες επιτυχίες των The Clash στην Αμερική, φτάνοντας μέχρι το νο.8 και το συνοδευτικό βίντεο γνώρισε συχνή αναμετάδοση από την τηλεόραση.  Το ίδιο το άλμπουμ, αποτελεί το πιο επιτυχημένο του γκρουπ, σκαρφαλώνοντας στη δεύτερη θέση των επιτυχιών στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην έβδομη των Ηνωμένων Πολιτειών.

Blondie

Οι Blondie ποτέ δεν δήλωσαν rock όμως όσο εύκολα έβγαζαν τραγούδια όπως το One way or another ή το Call me τόσο εύκολα έβγαζαν disco επιτυχίες όσο το Heart of glass ή το Atomic και το Rapture (με πρωτοποριακά hip hop λόγια, επίσημα η πρώτη γυναίκα rapper ).
Είναι ίσως οι κορυφαίοι genre-dabbler ή απλά η σερβιτόρα από το New Jersey  που έγινε μούσα του Andy Warhol και οι παρέα της δεν μπορούσαν να στέκονται στα κεκτημένα αλλά ότι έβλεπαν progressive το έφερναν στην επιφάνεια με επιτυχία!

The Rolling Stones

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 το άλμπουμ Some Girls είχε μέσα το οκτάλεπτο (!) “Miss You” που ήταν έτοιμο για τα clubs της εποχής. Οι Rolling stones σε αυτό τον δίσκο άφησαν στην άκρη της blues riffs και έφτιαξαν ένα δίσκο disco όπως μόνο οι Rolling stones θα μπορούσαν να φτιάξουν. Από τότε όποιος θέλει να “πατά” στην rock και την pop ακούει και μαθαίνει αυτόν τον δίσκο. Ισορροπίες σε ένα “ανισόρροπο” γκρουπ που κάνει ότι θέλει τον πλανήτη γη ακόμα και τώρα στα 70 φεύγα τους !

Led Zeppelin

Για εμάς του after 50 το Trampled Underfoot στο Physical Graffiti του 1975 πέρασε τότε απαρατήρητο, πιθανόν δεν το άκουσα ποτέ. Τότε…τώρα όταν καταλαβαίνω την ομοιότητα με την contemporary funk των Ohio Players βρίσκω τον τρόπο που χώρεσε η disco σε μια μπάντα μύθο !

The Bee Gees

Τους γνωρίζετε από το αξέχαστο Saturday night fever.  Χμ δεν ήταν πάντα έτσι όμως! Οι the Rattlesnakes ήταν μια μπάντα country soft rock που έκανε τα αδέλφια Gibb να γνωριστούν με το Αμερικάνικο κοινό πριν αλλάξουν το όνομά τους. Άμεσα επηρεασμένοι από τους Beatles, τους προωθούσαν σαν αντίπαλο δέος των Βρετανών στην Αμερική. Φυσικά δεν τους βγήκε και δοκίμασαν να φτιάξουν “μαύρη” R&B και funk, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Όμως το κυρίως πιάτο ήταν το σάουντρακ του Saturday Night Fever το 1977. Έξι τραγούδια στην ταινία και η disco πήρε μελωδίες από την R&B. Οι Bee Gees έφτιαξαν ένα νέο είδος μουσικής.

Πριν…..

Και μετά…..
                    
 to be continued….

Danny Abas                                             

Don’t Stop Here

More To Explore