Κοινός κλέφτης ή ένας παραγωγικός μαικήνας της μουσικής; Part 1

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on telegram
Telegram

Δεν ήταν ποτέ σκoπός  μου να ¨διδάξω¨ μουσική ιστορία, άλλωστε αυτή γράφεται από τους νικητές.
Και οι νικητές πάντα θα είναι οι μουσικές βιομηχανίες!
Όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έγιναν γνωστοί μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών, από το 1912 που έχουμε το πρώτο blues καταγεγραμμένο σε δίσκο μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει, όσο και εξελίξει πάρα πολλά πράγματα,πόσο μάλλον οι συνθήκες λόγω τεχνολογίας, όμως ελάχιστα έχουν αλλάξει σε ότι αφορά τον τρόπο που δημιουργούνται όλα αυτά που ακούμε τελικά.

Η ψυχή σου καταγράφεται σε νότες και μετά ένα έμπειρο αλλά και με περίσσια διάνοια χέρι διαμορφώνει το τελικό αποτέλεσμα!

Άλλωστε η μουσική δεν είναι μόνο τέχνη. Δεν κάνεις κόπιες για να βγάλεις χρήμα.
Αυτό μάλλον είναι εύκολο.

Οι νότες είναι συγκεκριμένες και οι μουσικοί δρόμοι, κλειστές λεωφόροι. 
Δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Για τον Πυθαγόρα η μουσική και τα μαθηματικά γίνεται άσκηση με σκοπό την υπέρβαση των σωματικών περιορισμών και την κάθαρση της ψυχής, για να μπορέσει η τελευταία να απελευθερωθεί από τον κύκλο της μετενσάρκωσης για να φτάσει τελικά στη θεότητα από την οποία προέρχεται.

Τον 16ο αιώνα, ο Γκουίντο Ντ’ Αρέτσο, ένας μοναχός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, έγραφε συνεχώς ψαλμωδίες και ύμνους για να τιμήσει τον Θεό και διάφορους Αγίους.
Η πρώτη στροφή έγραφε στα λατινικά: «Ut queant laxis, resonare fibris mira gestorum famuli tuorum solve polluti la bii reatum Sancte Iohannes»….

Ο μοναχός λοιπόν σκέφτηκε να δώσει νέες ονομασίες στις βυζαντινές νότες «Πα, Βου, Γα, Δη, Κε, Ζω, Νη», που υπήρχαν εκείνη την εποχή. Πήρε την πρώτη συλλαβή από κάθε πρώτη λέξη του ύμνου και δημιούργησε την κλίμακα «Ut, Re, Mi, Fa, Sol, La, Si»….
Οι μοναχοί και ο Ντ’Αρέτσο ενθουσιάστηκαν με το αποτέλεσμα, ωστόσο υπήρχε ενδοιασμός για το φθόγγο «Ut». Όπως έλεγε ο Ντ’Αρέτσο, δεν ηχούσε όμορφα, χαλούσε την αρμονία και ήταν δύσχρηστο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αντικατασταθεί το «Ut» και να καθιερωθεί η νότα «Do», η οποία προερχόταν από τη φράση «Dominus Dei», που αποτελούσε την αρχή κάθε προσευχής των μοναχών και σημαίνει «Κύριος ο Θεός»….

Τα Blues είναι τραγούδια αυτοσχεδιασμού των μαύρων του 19ου αιώνα που εκφράζουν κυρίως διαμαρτυρία.
Η αφρικανική τους προέλευση είναι δεδομένη, όπως και το γεγονός ότι αποτελούν την εξέλιξη των spirituals και των τραγουδιών που έλεγαν οι μαύροι σκλάβοι κατά τη διάρκεια της σκληρής δουλειάς. Τα Blues ήταν (και είναι) η βάση για όλα τα στυλ της Jazz, του Rock’n’roll, της Rock, του Funk, της Soul και τα συναντάμε σχεδόν σε όλα τα στυλ της δυτικής μουσικής λόγω του δυνατού συναισθήματος που προκαλούν.

Άρα μέσα από τις επτά νότες με τις διέσεις και τις υφέσεις και όλα αυτά που οι κλασσικοί δημιουργοί δημιούργησαν από τον 15ο μέχρι τον 18ο αιώνα έχουμε χιλιάδες, αν όχι εκατομύρια, συνδυασμούς που μπορούν δημιουργήσουν μελωδία.

Πόσα τραγούδια ή μελωδίες όμως έχουν φτιαχτεί από τότε μέσα σε αυτούς τους καθορισμένους από την επιστήμη δρόμους;

Εκατομύρια; Δισεκατομύρια;

Σίγουρα πάρα πολλά που να δικαιολογούν το γεγονός ότι κάποια θα μοιάζουν μεταξύ τους.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το copyrighting. Σε όλο τον κόσμο καταπίπτουν τα πνευματικά δικαιώματα ύστερα από 70 χρόνια μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη που το έχει κατοχυρώσει.
Άλλο να επηρεαστείς από ένα τραγούδι ένος καλλιτέχνη και άλλο να του κλέψεις την έμπνευση. Υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που παίρνεις αυτό που σε έχει επηρεάσει και το μεταμορφώνεις σε αριστούργημα.

Η μουσική δεν κλείνεται σε κενό αέρος. Δεν φυλακίζεται. Εξελίσεται μαζί με τους καλλιτέχνες που επηρεάζει ό ένας τον άλλον,ειδικά τώρα στην κοινωνία της τεχνολογίας και της πληροφόρησης.

Τελικά η μουσική δεν ανακύκλωνεται,απλά εξελίσεται και αλληλοεπιδρά.

Άρκεί να μην γίνεσαι ένας κοινός κλέφτης αλλά ένας παραγωγικός μαικήνας της έκφρασης σου και του μέσου που λέγεται μουσική.

Ξεκινάμε από τα εύκολα.

Οι One direction θέλοντας να παίξουν με την δημοσιότητα βγάζουν το Live While We’re Young με riff που είναι ξεκάθαρη κόπιοα από το Should i stay or should i go των Clash,όμως και εκείνοι είχαν επηρεαστεί από ένα παλιότερο τραγούδι των Mac Coys το hang on sloopy. Αλλά οι Mac Coys ήταν και πηγή έμπνευσης και για το Summer Nights από το Grease.Πιθανόν λοιπόν αυτό το riff των Mac Coys αντιγράφηκε,εξελίχθηκε και παρουσιάζεται από τότε σε διάφορές εναλλαγές.

Πόσο αλήθεια μοιάζουν το Hang on sloopy των Mc Coys με το Summer Nights από το Grease και What makes you beautiful και το Live while we are young των One Direction και νωρίτερα με το Should i stay or should i go των Clash?

Όσο για το Midnight Memories των One direction είναι ξεκάθαρα κόπια από το Pour some sugar των Def Leppard. Οι ίδιοι όμως δεν θέλουν να το προχωρήσουν με μια βασική αιτιολογία που ίσχύει για το σύνολο της Δυτικής μουσικής.

“Tα ακόρντα είναι τα κλασικά one-four-five (ή αλλιώς ντο-φα-σολ), είπε ο Campbell των Def Leppard στο Billboard. Άπο αυτά προέρχεται η blues. Δεν υπάρχει τίποτα πιο βασικό από αυτό. Νομίζω ότι περισσότερο μοιάζουν τα δυο τραγούδια στον τρόπο παραγωγής του τραγουδιού των Leppard.

Είναι πολύ κολακευτικό που ξαφνικά αυτά τα παιδιά θεωρούν οτι ο ήχος μας είναι ακόμα ελκυστικός παρολαύτα δεν νομίζω ότι ο ήχος μας θα συνδεθεί με τον ήχο της μπάντας αυτής , ακόμα και σήμερα.

Το «Ice Ice Baby» δεν έκανε αμέσως επιτυχία, γι’ αυτό και άργησε να τραβήξει την προσοχή των μάνατζερ των Queen και του David Bowie. Όταν, όμως, άρχισε να σκαρφαλώνει απότομα στα τσαρτ ένα χρόνο αργότερα, ο Vanilla Ice δέχθηκε μια απρόσμενη επίσκεψη στη σουίτα ενός ξενοδοχείου που διέμενε. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του, τον επισκέφθηκε ο συνθέτης του «Under Pressure» μαζί με μια ομάδα δικηγόρων, καθώς και άντρες της ασφάλειάς του. Δεν τον απείλησαν άμμεσα, αλλά του έδωσαν να καταλάβει ότι θα ήταν καλύτερα για όλους αν δεχόταν να αποζημιώσει τον συνθέτη….

Μέχρι τότε ο Vanilla Ice αρνούνταν κατηγορηματικά ότι είχε αντιγράψει τη μουσική των Queen, ισχυριζόμενος ότι ο ρυθμός του «Ice Ice Baby» είχε ένα επιπλέον τέμπο. Παρόλα αυτά, η επίσκεψη του συνθέτη τον θορύβησε. Αποφάσισε να τον πληρώσει προκειμένου να του παραχωρήσει τα πλήρη δικαιώματα του τραγουδιού. «Ήταν φθηνότερο να αγοράσω το τραγούδι, παρά να μπλεχτώ σε δικαστική διαμάχη με τους Queen και τον Bowie».

Ωστόσο, η εκδοχή της άλλης πλευράς είναι πολύ διαφορετική. Σύμφωνα με τους μάνατζερ των Queen, η υπόθεση πράγματι λύθηκε εξωδικαστικά. Ο 22χρονος ράπερ δέχθηκε να παραχωρήσει μεγάλο μέρος από τα έσοδα του «Ice Ice Baby» στους γνωστούς καλλιτέχνες, καθώς και να το καταχωρήσει επισήμως ως μία διασκευή του «Under Pressure». Το αυθεντικό κομμάτι, όμως, εξακολουθούσε να αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία των δημιουργών του….

Οι δυο μεριές συμφωνούν στο ότι από οικονομικής άποψης η διαμάχη λύθηκε. Στην πράξη οι καλλιτέχνες εξακολουθούν να διαφωνούν. Ο Vanilla Ice μέχρι σήμερα ισχυρίζεται ότι του ανήκουν τα δικαιώματα και από τα δύο τραγούδια. «Το αγόρασα, οπότε είναι δικό μου. «Under Pressure» και «Ice Ice Baby», το ένα και το αυτό»….

Πηγή: Μηχανή του χρόνου

Σε ποια παλιά επιτυχία παραπέμπει το “Feel It Still” των Portugal. The Man;
Οι ίδιοι οι Portugal. The Man έχουν αναφέρει σε συνεντεύξεις τους την επιρροή του συγκεκριμένου κομματιού στην σύνθεση του “Feel It Still” , που φαίνεται κυρίως από την μπασογραμμή που οδηγεί το κομμάτι.
Δεν είναι cover,ούτε sample είναι η απόλυτη επιρροή.
Δανειζόμενοι πολλά ρυθμικά και μελωδικά στοιχεία (για τη χρήση των οποίων πλήρωσαν μεγάλα ποσά) από το ’60s τραγούδι των Marvelettes, έγραψαν ένα γκρουβάτο, ρετρό χιτάκι το οποίο χορεύεται από αμέτρητο κόσμο στα μπαρ και στα κλαμπ ολόκληρου του πλανήτη.
Aν σας κάνει εντύπωση αυτό σκεφτείται ότι τα ιδια ακόρντα του Please Mr Postman χρησιμοποιούνται και στο Beat it του Michael Jackson αλλά η διαφορετικότητα στην παραγωγή δεν το αποκαλύπτει.

Ο Lewis Capaldi είναι Σκωτσέζος μουσικός και κατάγετε από την Γλασκώβη.
Με το τραγούδι του Someone you loved κέρδισε το 2020 το Brit Award for Song of the Year για αυτό το τραγούδι που έμεινε 7 εβδομάδες στα charts.

Όμως τα ακόρντα του τραγουδιού μοιάζουν απελπιστικά ίδια με ένα άλλο τραγούδι,με πολύ διαφορετικό ρυθμό που εκδόθηκε και έγινε επιτυχία το 2003 και έχει Ρουμάνικους στίχους.
Οι O-Zone τραγουδούσαν ο Dragostea Din Tei και έκαναν επιτυχία στην Ευρώπη 16 χρόνια νωρίτερα.

Οι Scorpions βγάζουν στην κυκλοφορία το 1979 το δίσκο Lovedrive.Το τρίτο τραγούδι της πρώτης πλευράς είναι το καταπληκτικό Always somewhere. Όμως κάτι θυμίζει..
Το 1973 οι Lynyrd Skynyrd βγάζουν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο το όνομα τους και το τελευταίο τραγούδι της πρώτης πλευράς είναι το επίσης καταπληκτικό Simple Man.
Tα δύο τραγούδια μοιράζονται την έναρξη της μελωδίας και το riff απλά προσαρμόζετε στην φωνή του τραγουδιστή τους. Αλλάζουμε λοιπόν τονικότητα και απλώς ένα τραγούδι επηρεάζει το ένα το άλλο, μιας και αν τα ακούσετε παράλληλα οι δομές των δύο τραγουδιών είναι τελείως διαφορετικές. Έχουν απλά την ίδια εκκίνηση.

Oι Dodgy το 1994 κάνουν επιτυχία με το Staying out for the Summer αλλά ολόκληρη η εισαγωγή του τραγουδιού κάτι μας θυμίζει.Μα και βέβαια το riff είναι ακόμη και τονικά ίδιο με το το riff του Don’t fear the reaper των Blue Oyster Cult αλλά αν τα ακούστε προσεκτικά ακόμα και το όλο στήσιμο του τραγουδιού των Dodgy είναι σχεδόν ίδιο αλλά το μόνο που αλλάζει είναι η πιο φρέσκια britpop παραγωγή του.

Τι λέτε δεν μοιάζουν…υπερβολικά στο εισαγωγικό riff αλλά και στην δομή ;

End of part 1

Ακούστε ολόκληρη την εκπμπή εδώ: the magical music circus of danny live the stolen edition

To be continued